Adres zamieszkania

Prosimy Rodziców o utrwalanie z dziećmi adresu zamieszkania.
Dziękujemy!

Zaproszenie do Klubu "Orlik"

Na zebraniu rodziców m.in. gościliśmy trenera pływania, Oto zaproszenie dzieci do szkółki pływackiej. 

Zapraszamy na zebranie Rodziców

Drodzy Rodzice 

Zapraszamy na zebranie Rodziców 

w dniu 18 listopada (wtorek), godz. 16.00

W programie zebrania:

- spotkanie z nauczycielką Szkoły Podstawowej nr 38 w Lublinie,
spotkanie z instruktorem pływania,
- omówienie wyników diagnozy przedszkolnej,

- trudności i sukcesy edukacyjne dzieci,

- sprawy bieżące, np. planowanie mikołajek, spotkania wigilijnego, itd.

Nasze piątkowe zabawy na placu

By dobrze pisać- część pierwsza

      Przygotowując dziecko do przyszłej nauki pisania koncentrujemy się na rozwijaniu i kształtowaniu rozmaitych funkcji poznawczych i psychomotorycznych, korzystając z różnych dziedzin wychowania przedszkolnego.

     Opanowanie umiejętności odróżniania i kreślenia liter związane jest ściśle z dobrą orientacją przestrzenną i z rozpoznawaniem kierunków w przestrzeni. Trzeba zatem już od najwcześniejszych lat stwarzać dziecku takie sytuacje, aby mogło przeżywać różnorodne odczucia kierunków. Najwcześniej zapoznaje się dziecko praktycznie z kierunkiem na wprost, w dół, w górę oraz w prawo i w lewo. W wyczuwaniu prawej lewej strony własnego ciała znaczną pomocą okazują się zabawy i ćwiczenia równowagi. Zabawy w przechodzenie i przebieganie po wyznaczonej na ziemi wąskiej ścieżce, przechodzenie po ławeczce, chodzenie po zwalonych pniach drzew.

Drugą grupę zabaw, które ułatwiają dziecku orientację w kierunkach są ćwiczenia tułowia. Chody połączone ze skrętami tułowia w prawo i w lewo, chód linią zygzakowatą, chodzenie w ślimaka, chodzenie tyłem, bieg slalomem. Kiedy dziecko dobrze opanuje zmiany kierunku w ruchu- można te same ćwiczenia powtarzać przy zamkniętych oczach.

     Wyrabiając orientacje dziecka w kierunkach przestrzennych, staramy się równolegle wyrabiać i utrwalać pamięć ruchową dziecka, tzn. zachowanie w wyobraźni pewnych obrazów ruchowych, które nabierają znaczenia ruchowych schematów. Sprzyjają wytwarzaniu pamięci ruchowej zagadki ruchowe, oparte na wyobrażeniach znanych dzieciom przedmiotów. Polegają one na „rysowaniu” dłonią lub palcami w powietrzu nakreślonego ruchem przedmiotu. Rozwijaniu pamięci ruchowej służą także zabawy w imitowanie ruchem różnych czynności.

     Obok orientacji przestrzennej, pamięci ruchowej niezbędną dyspozycją do nauki pisania jest dobra koordynacja ruchowo-wzrokowa. Koordynacja ruchowa obejmuje zarówno harmonijną współpracę różnych grup mięśniowych w trakcie wykonywania różnych czynności, jak i momenty zwalniania napięć mięśniowych. Inną cechą motoryczności, która ma znaczenie w procesie przygotowywania do nauki pisania, jest zręczność, czyli stopień podporządkowania ruchowego oka do ręki, wzroku do czynności rąk.

A oto kilka przykładów zabaw kształtujących płynność, ciągłość i koordynację ruchów:

Przylot i odlot bocianów- dziecko – bocian biegnie wykonując ramionami poziome, faliste ruchy.

Nauka pływania- dziecko naśladuje ruchy pływania żabką obu ramionami.

Drzewa na wietrze- dziecko naśladuje całym ciałem drzewa kołyszące się na wietrze.

Rozwijaniu koordynacji wzrokowo-ruchowej dziecka służą dwie grupy zabaw przeznaczone usprawnianiu dużej i małej motoryki.

Są to tzw. zabawy oko-ręka, podporządkowywanie czynności ruchowych kontroli wzroku. Zabawy oko-ręka to różnorodne zabawy zręcznościowe np. toczenie piłki do dołka, rzucanie woreczka do celu, serso, badminton. W zakresie małej motoryki przykładami zabaw zręcznościowych będą różne warianty gry w pchełki, bierki, koszykówkę i serso stołowe, skaczące czapeczki, bilard.

     Równolegle do wyżej wymienionych zabaw i ćwiczeń trzeba pilnie pracować nad sprawnością ręki prawej i lewej. Najbardziej naturalnym sposobem osiągania takiej sprawności są wszelkie czynności samoobsługowe, zabawy polegające na manipulowaniu przedmiotami, zajęcia plastyczno- konstrukcyjne. Ćwiczeniu sprawności rąk służą zabawy związane z toczeniem, rzucaniem i chwytaniem piłek różnej wielkości, obręczy, woreczków, szyszek itp.

     Ogromną rolę w procesie przygotowania do nauki pisania odgrywa działalność plastyczno-konstrukcyjna. Przyczynia się ona do rozwoju spostrzeżeń i wyobrażeń, kształtuje pojęcie przestrzeni kierunków, ułatwia widzenie i porównywanie przedmiotów. Do technik o charakterze przestrzennym należą min. układanie, konstruowanie, lepienie, majsterkowanie i wycinanie. Do technik płaskich należą: rysowanie, malowanie, wydzieranie, stemplowanie, wyszywanie.

     Druga część artykułu By dobrze pisać poświęcona będzie zabawom ruchowo- graficznym oraz ćwiczeniom grafomotorycznym.

Bibliografia

M. Dmochowska: Zanim dziecko zacznie pisać W-wa, WSiP                                                           Ewa Pełczyńska

Program wychowania w przedszkolu W-wa 1992, MEN

Vademecum nauczyciela sześciolatków W-wa WSiP

Tworzymy kąck jesienny

Prosimy o przyniesienie do przedszkola kolorowanek o tematyce jesiennej. 

W dniach od 3 listopada do 7 listopada na zajęciach będziemy omawiać przygotowanie się ludzi i zwierząt do zimy. Prosimy o przyniesienie do kącika jesiennego przetworów z owoców i warzyw.

By dobrze czytać - cz.II

W dalszym ciągu ćwiczymy analizę i syntezę sylabową wyrazów oraz analizę i syntezę głoskową prostych wyrazów.

Oto kilka wskazówek  dla Rodziców, którzy chcieliby poćwiczyć z dziećmi.
Ucząc analizy słuchowej pamiętajmy, że dziecko odbiera słowo mówione nieco inaczej niż człowiek dorosły. Dorosły kojarzy podświadomie wyraz słyszany z jego obrazem literowym. Dla dziecka słyszany wyraz to tylko dźwięk. Dlatego dziecku jest bardzo trudno wyodrębnić w wyrazie jego składniki - głoski.
Pamiętajmy, że do ćwiczeń słuchu fonematycznego i początkowej analizy słuchowej nie nadają się wyrazy zawierające upodobnienia ( łódka- wym.łutka), ściągnięcia ( jabłko-wym. japko), dyftongi ( autobus - wym. autobus) lub zanik dźwięczności na końcu wyrazu  (sad- wym. sat). Nie analizujemy również wyrazów, w których „i” pełni jedynie funkcję zmiekczającą (ziemia), oraz wyrazów, w których występuje spółgłoska „j”.
Szczególne niebezpieczeństwo w analizie stanowi moment wybrzmiewania pojedynczych głosek w celu wskazania składników wyrazu. Głoska wyrwana z wyrazu brzmi inaczej niż brzmiała w wyrazie w sąsiedztwie innych głosek. Przy wybrzmiewaniu głoski pojedynczej pojawia się tzw. przydźwięk, jakiś element samogłoskowy: k-brzmi jak ky, głoska m jak my. Osoba wybrzmiewająca pojedynczą głoskę tego przydźwięku nie słyszy, ale dziecko go słyszy. Gdy dzieci zaczną pisać w klasie pierwszej, będą traktować  literę m jako znak dwóch dźwięków- my.

Ze względu na stopień trudności materiał językowy wykorzystywany w rozwijaniu słuchu fonematycznego i umiejętności analizy słuchowej dzielimy na kilka klas.

 1. jednosylabowe wyrazy 2- głoskowe typu ul,
 2. jednosylabowe wyrazy 3- głoskowe typu sok,
 3. dwusylabowe wyrazy 4- głoskowe typu wo-da,
 4. dwusylabowe wyrazy 3- głoskowe typu o-sa,
 5. jednosylabowe wyrazy 4- lub 5- głoskowe typu sklep, wilk,
 6. dwusylabowe wyrazy 5- głoskowe typu bra-ma, so-sna,
 7. dwusylabowe wyrazy 5- głoskowe typu lal-ka,
 8. trzysylabowe wyrazy 6- głoskowe typu to-po-la.

Ewa Pełczyńska